Sophia, machinist

Op Station Amersfoort zit tussen spoor 4 en 5 een kleine en knusse Connexxion-vestiging. Aan een grote tafel eten Valleilijn-machinisten een broodje, drinken een kop koffie en praten met elkaar, waarbij regelmatig een harde lach door de ruimte klinkt. Een trapje van niet meer dan een trede of vier hoog is de enige ‘scheiding’ tussen de machinisten en het kantoorpersoneel, waar vrijwel altijd de deur open staat. Hier vinden we Sophia (20) is machinist in opleiding en vertelt over de opleiding, het werk en over zichzelf. “Ik vond treinen altijd wel interessant, maar ik had nooit gedacht dat ik dit werk zou gaan doen!” 

“Tijdens de opleiding tot machinist loop je op verschillende plekken stage, in mijn geval bij spoorbedrijven. Mijn eerste stage was bij het goederenvervoer van Deutsche Bahn, maar daar kwam ik erachter dat ik toch liever mensen vervoer. Daarom leek het me duidelijk wat mijn volgende stageplek en hopelijk nieuwe werkgever moest gaan worden: de NS. Maar dat bleek niet de plek voor mij. Op de eerste dag in Roosendaal voelde het een beetje alsof ik buiten de groep stond. Ik dacht dat het wel zou veranderen, maar tweeënhalve maand later was het einde van mijn stage daar en was er weinig veranderd. Ik voelde me nog steeds niet echt welkom. Maar driemaal is scheepsrecht blijkbaar, want bij de Valleilijn was het compleet anders,” zegt ze glimlachend. "Voor mijn derde en laatste stage had ik geen fijnere plek kunnen bedenken. Ik ben hier bij Connexxion heel warm ontvangen."

"De NS is natuurlijk een groot bedrijf, maar misschien wel té groot voor mij,” vervolgt Sophia. “De trein-tak van Connexxion is niet alleen vrij klein in vergelijking met NS, maar ook in vergelijking met de andere bedrijfsonderdelen van Transdev. Het voelt hier veel persoonlijker, hechter. Ik werd echt meteen opgenomen in de groep.”

“Ik vond treinen altijd wel interessant, maar ik had nooit gedacht dat ik dit werk zou gaan doen!”

Sophia

Een toegankelijke leidinggevende maakt voor elke nieuwe medewerker natuurlijk een groot verschil, maar voor Sophia is het extra veel waard. Er speelt op persoonlijk vlak namelijk iets bijzonders: Sophia is in transitie. “Omdat mijn leidinggevende zo open en benaderbaar is, voelde het voor mij goed om te vertellen dat ik in transitie ben. Zonder haar had ik dit misschien nog wel maanden voor me gehouden, zo niet langer.

"Hier durf ik mezelf te zijn. Hier durf ik Sophia te zijn."

“Ik had het niet verwacht na mijn eerdere ervaringen, maar machinist is echt mijn droombaan geworden,” zegt Sophia. “Je rijdt door prachtige omgevingen en het geeft een heel machtig gevoel om meer dan 100 ton aan techniek te bedienen. Ook het contact met de reizigers vind ik ontzettend leuk. Al kijken ze regelmatig om als ze zien dat een jonge vrouw uit de cabine stapt en ze beseffen dat ik hun trein bestuurde,” vertelt Sophia lachend. “Er is een spreuk binnen 'rail' waar ik me heel goed in kan vinden: ik zit echt ‘met een glimlach op het juiste spoor'."